من محمد حسین پیشاهنگ(امیر حسین) در برگ ریزان سال 60 چشم به هستی باز کردم و بودن آغاز. دست تقدیر مرا دانش آموخته رشته ریاضی فیزیک و مهندسی اکتشاف معدن ساخت و همین دست مرا سوی حوزه علمیه قم کشاند تا سالیانی چند (8سال) کسب معارف دین نمایم و نزد آیت الله نکونام فلسفه بخوانم. در همین دوران چند سالی رو سوی داستان نویسی کردم و با استاد جواد جزینی نرد عشق در هزار و یک شب داستان خوانی گم کردم... آری! گم کردم و در پی گمشده ام چند سالی صحنه تأتر را تجربه کردم و چیزها از استادانم حسین پارسایی و علی فرحناک آموختم. و چه شبهای روشنی بود، شبهایی که صحنه تأتر قم را روشن نگه میداشتیم. سپس در طول این مسیر به وادی فیلمنامه نویسی گرفتار آمدم و از اساتیدی چون نائیجی، شماسی و براهیمی درسها فرا گرفتم. فیلمسازی را در انجمن سینمای جوان و مستند سازی را در خانه هنر و اندیشه و بالأخره خبرنگاری را در باشگاه خبرنگاران جوان آموختم. استادان سید محمدصادق جعفری، خامه گر ، سرکارپور ،عظیمی و ... را هرگز فراموش نمیکنم. البته گرافیک، عکاسی، تصویربرداری و نورپردازی را هم به دفعات با اساتید مختلف تجربیدم و دست بر آنان نیز آلودم. و دست آخر، کارم افتاد به دانشکده صدا و سیما. و امروز دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد تهیه کنندگی سیما، گرایش مستند هستم و عاشق رشته فرهنگ و ارتباطات. در مورد اسطوره ها بویژه اساطیر ایرانی هم مطالعات و مقالاتی چند داشته ام. برای دکتری هم قصد دارم در رشته مدیریت استراتژیک ادامه تحصیل دهم تا پیش از هرچیز بتوانم آموخته ها و اندوخته های خویش را مدیریت کنم، اون هم از مدل استراتژیکش. ان شاءالله.....